Remco Bressers’ Blog

De foto is slechts een foto van Marillion.com en staat los van de akoestische tour.. voor de duidelijkheid

Al sinds jaar en dag volg ik de band Marillion. In 1995 ging ik naar het eerste optreden in de Ahoy in Rotterdam, waar ze de CD Radiation aan het promoten waren. Wat is er veel veranderd sinds die tijd.

Toen ik hoorde dat Marillion een akoestische tour aan het voorbereiden was had ik toch wel gemengde gevoelens hierover. Deze band is zo enorm afhankelijk van electronische toeters, bellen en snufjes dat ik dacht dat er weinig over zou blijven van de muziek. Ik heb gelijk gehad . Maar positief!

De nieuwe CD van Marillion heet ‘Less is More’ en bevat oude nummers in een compleet nieuw jasje. Zoals Steve Hogarth het omschrijft: “We broke it down to the bone. Shuffle the bones, pile them up and put the meat on top of it.”. De nummers zijn inderdaad compleet anders en dat is zeer verfrissend.
Het concert werd gegeven in het Frits Philips Muziekcentrum in Eindhoven, waar ik nog nooit ben geweest. Dit is een concertzaal(tje) pur sang. De akoestiek is perfect, waardoor je ieder detail hoort. In het begin waren we wat huiverig, want wie gaat er nu in godsnaam zitten bij een concert. In een concert moet leven zitten en dat kun je niet als iedereen maar zit. Echter, voor dit soort concerten zorgt het ook wel voor een aparte sfeer. Hogarth omschreef het alsof we in een bioscoop zaten en zij voelde zich de TV. Voor hun ook erg apart, want dit zijn ze niet gewend.

Muzikaal gezien weer een topconcert, al was Hogarth halverwege het concert niet volledig 100% bij stem had ik het idee. Hoogtepunten van het concert waren voor mij:

“Quartz”
“80 Days”
“If my heart were a ball, it would roll uphill”

Het enige nadeel aan dit concert was voor mij dat er in het tweede deel een aantal rustige nummers achter elkaar gespeeld werden, waardoor de aandacht bij mij ietwat verzwakte. Als je een akoestisch concert geeft is het de kunst om het niet eentonig/monotoon te maken. Dat lukte ze prima, behalve in deel 2. Verder was het geweldig om de gasten te zien spelen op instrumenten waar je het nooit verwacht had. (Pete Trawavas op de Xylofoon )

Ik hoop niet dat de BUMA nu achter me aan komt, maar hier zijn in ieder geval 2 films van het concert :

80 Days

Quartz