Drummers zijn altijd vreemde figuren. Decennia lang zijn drummers altijd “maathouders” geweest. Veredelde metronomen waar net effe wat meer uitkwam dan een strakke ‘tik-tik’.
Ik kan me ook niet voorstellen dat er geen drummers waren in die tijd die dachten “Had ik maar een vak geleerd”. De gitaristen, saxofonisten, zangers, pianisten en bassisten waren immer en altijd de publiekstrekkers, waar de drummer niets meer was als een noodzaak, want een ‘tik-tik’ is toch best noodzakelijk in de meeste muziekstijlen.

Ringo Starr

In de jaren 60 bracht 1 band daar abrupt verandering in. Toen Ringo Starr (Richard Starkey) Pete Best ging vervangen in The Beatles was het afgelopen met dat imago. The Beatles waren de eerste band die z’n drummer op een verhoging zette. Uiteraard met een goede reden, want Ringo is natuurlijk een enorme geweldenaar op de drumkit. Sindsdien is het imago van de drummer er behoorlijk op vooruit gegaan. Dit neemt niet weg dat drummers nog steeds vaak in zichzelf gekeerde mannetjes zijn die het liefst achter de drumkit wegkruipen om het ‘trucje’ te doen. Dat je als drummer de meest meesterlijke single, double, triple paradiddles, paradiddle-diddles, roffels en ander gespuis aan het spelen bent over je 35 toms, merkt niemand.

Gelukkig zijn er uitzonderingen. Dominic Howard van Muse is zo’n uitzondering. Waar ik de grootste moeite heb om op een enkele bass “Knights of Cydonia” uit m’n been te persen, doet die gast dat met het grootste gemak. Ok, ok, hij doet dat vast een uur of 4 per dag waar ik ook nog gewoon moet werken voor m’n centen. Jaloezie is niet goede woord. Ontzag wel. Ook is die gast gewoon aanwezig, wordt in een cocon geplaatst tijdens concerten waar iedereen hem kan zien. Prachtig.

Zelf sla ik sinds m’n 6de met stokjes. Uiteraard op die leeftijd begonnen met “pannenkoeken” leren (rechts-rechts-links-links.. oftewel een roffel) op een 10dehands trommelke voor kleine kinders. Tof als het was ging Remco bij de drumband, waar ik de straat op moest. Hier heb ik overigens altijd een hekel aan gehad. Een apepakkie aan en op straat in de maat waggelen is nooit m’n sterkste kant geweest. Maar goed.. Na jaren ben ik mezelf wat meer bezig gaan houden met assistentie voor de instructeur. Het begeleiden van jongeren is leuk. Zeker als er dan (1 op de 10) zo’n manneke bij zit die ECHT als een speer gaat. Jammerlijk genoeg stoppen dat soort mannekes vaak om vervolgens te gaan voetballen bij de lokale voetbalclub. Ach.. . misschien komen ze er dan nog wel eens achter dat ze echt goed waren.

Nadat ik gestopt was, heb ik m’n stokken voor 1 jaar aan de wilgen gehangen. Gelukkig bleven ze niet lang in de boom hangen, want 2 jaar geleden werden ze weer keihard naar m’n kop gesmeten. Dan maar serieus aan de slag was m’n motto. Wezen shoppen voor drumkits, maar een zolder heeft z’n beperkingen. Ook (hele fijne) buren met kleine kinderen heeft z’n beperkingen. Prompt kwam ik Johan Lammers (http://www.drumexperience.nl/) weer tegen. Die gast speelde (heel) vroeger samen mee in de Drumband en tegenwoordig runt ie een drumschool. Hij raadde me aan om eens naar drums van Roland te kijken. M’n eerste reactie: “Roland? Da’s toch van die veel te dure synthesizers?”. Een Roland TD-20 was z’n advies. Ik was niet overtuigd. Electronische drums waren bij mij vieze rubberen pads met een drumcomputertje waar jaren-80 poink, plok en kadeng geluiden uit kwamen. Zeker geen vette setup waar je in een band de blits mee maakt met je driedubbele bass en 15 glimmende bekkens boven je kit.

Zoekend op Internet geschrokken. HEEL hard geschrokken. Verdorie, wat is zo’n ding duur en bah.. het is elektrisch, jakkes…
Ik had beter kunnen weten. Johan zegt het niet voor niets.. Remco racet naar Jac Bogers (http://www.bogersdrums.nl/) om eens rond te kijken. Geen TD-20 te bekennen, maar wel z’n voorganger, de (toen) 5 jaar oudere TD-10.

Ik was verkocht.. Probeerde niet teveel te laten merken aan Jac, maar kon het niet laten om te grijnzen en even “WOW WAT VET” te roepen.

Uiteindelijk hard gespaard en een “instapper” gekocht. De TD-6KX. Totaal niet wat ik wilde, maar je moet ergens beginnen. Voor thuis een leuk ding, maar het ziet er niet uit. Miniscule “toms” waar je met militaire precisie op moet mikken en bekkens die enkel “pok” zeggen als je er op slaat. Binnen een jaar alles vervangen en ondertussen staat er gewoon een monsterlijke TD-20 met alle toeters die je je maar kan verzinnen. In vakjargon noemen ze dit fenomeen G.A.S. wat staat voor gear acquisition syndrome. In Nederland heeft de Mediamarkt dit ooit vertaald naar “Kopen, kopen kopen!!!”. Niets aan te doen. Het is een verslaving.

Ondertussen is het weer tijd om serieus meer te gaan doen met hetgeen waar ik al jaren enorm veel plezier aan heb. Instappen in een bestaande band is niet helemaal mijn ding. Ook al zijn er genoeg die een drummer zoeken, het moet maar net in je straatje liggen.
In de meest ideale situatie stel je een groep samen van mensen waarvan je weet wat ze kunnen. Virtuozen en mensen die muziek als passie hebben. Het valt niet mee. Zo zou ik gewoon iedere week een keer goed met z’n allen willen repeteren en eens in de maand ergens een kroeg vullen met mensen en een uur of wat spelen. Niet te lang, niet te kort. Gewoon een indruk achterlaten van wat je kan. Most of all, gewoonweg plezier hebben zonder al teveel moetjes. Centen zijn niet boeiend, het gaat om de muziek! Gelukkig heb ik het geluk een vriendin te hebben die me aanmoedigt en het niet erg vind om eens een keer mee te “moeten” naar een optreden. Zelf heb ik altijd geleerd nooit je creativiteit in de weg te zitten en er wat mee te doen. Een steuntje in de rug is dan fijn.

That’s it for now… Om nog een ‘shameless ad’ te plaatsen, als iemand zich geroepen voelt als muzikant zijnde. Geef me eens een gil. Wie weet wat het brengt.

Soms krijg je het op je heupen en wil je je muzikale interesses verbreden. Nadat ik een paar jaar geleden helemaal weg was van Amy Winehouse (en terecht!) stuitte ik een paar maanden geleden op een paar tracks van Lily Allen. Een jong meiske uit Engeland, welke eigenlijk ‘kunstmatig’ gebombardeerd is tot zangeres doordat vaderlief Keith Allen banden heeft in “het wereldje”. Normaal zou ik dan al direct sceptisch worden, want vaak draait dit dan ook uit op een monsterlijke act die enkel neergezet wordt om in korte tijd veel geld te verdienen aan derderangs B-hitjes op de radio. Toegegeven, met de laatste single “Fuck you” begin ik wel een beetje bang te worden dat het muzikale ingeruild gaat worden voor het grote geld, maar let’s hope not.

Er lopen op dit moment enorm veel goede zangeressen rond op deze aardkloot zoals Amy Winehouse, Maria Mena, Adel (schrijf je dat zo?), maar het wordt me even te veel van het goede en af en toe wordt het zelfs vervelend en saai. Lily Allen weet het grappig en leuk te houden.

De Melkweg in Amsterdam is een klein kl*te zaaltje, waarvan ik nooit echt onder de indruk geweest ben. Paradiso is en blijft favoriet in Amsterdam, terwijl 013 in Tilburg gewoon de absolute top in NL is. Ik was al bang dat het geluid ruk zou zijn en jawel.. het was ook zo. De dreun overstemde vrijwel alles en slechts zelden kon je echt goed horen hoe goed Lily kon zingen. Jammer, gemiste kans van de sound engineer. Zeker het eerste nummer (Everyone’s at It) had in het begin meer weg van een forse aardbeving dan een leuke track van het nieuwe album. Even later werd het al stukken beter.

Wat mij opviel was dat Lily goed bij stem was, ook al had ze blijkbaar last van d’r keel en had ze een puffer op het podium liggen. Detailtje is dan wel dat ze halverwege het concert simpelweg een sigaret opsteekt. “Om m’n keel rust te geven”. Slechte smoes naar mijn idee. Een artiest hoort niet te roken of drinken tijdens een optreden. Ach wat.. Misschien wordt ik te oud

Verder zijn enthousiaste fans natuurlijk altijd leuk, maar sommige kunnen daarin ook VEEL te ver gaan. Een stel gillende tieners achter je is in het begin grappig. Even later wat minder grappig en na een tijdje zou je ze achter het behang willen plakken, of zou je willen dat je duct-tape op zak had om die schreeuwende mondjes even heel voorzichtig maar doeltreffend dicht te tapen. Een paar keer mopperen had uiteindelijk zin. Als je dan vervolgens even laat weten aan ze dat het WEL in orde is na een tijdje, maak je ze weer helemaal blij en is iedereen weer happy. Dat is toch stukken handiger dan dat je één bonk irritatie achter je hebt staan. De opmerking die ik kreeg van ze was “We zijn toch bij een concert?!”. Euh, ja.. klopt.. maar bij een concert wil je toch enigzins kunnen luisteren naar degene die op het podium staat.. De boodschap was duidelijk . Achteraf vind ik het ook gewoon grappig.

Favorieten van de avond waren bij mij:

“Not fair”. één groot feest in de zaal
“The fear”. blijft gewoon een goed nummer. Beetje té poppy, maar zeer vermakelijk
“Smile”. De absolute favo. Meer jazz/funk wat toch mijn ding is

Minst favorieten:

“Fuck you”. Is toch meer voor de tieners die overal tegenaan willen schoppen . Wel grappig, maar niet meer dan dat.
“Everyone’s at It”. Niet omdat het een slechte track is, maar wel omdat het geluid über-ruk was.

De afsluiter was de “Womanizer” versie van Lily Allen. Origineel uiteraard van Britney (yuck!) Spears, die me niet kan boeien. Dit was daarentegen echt wel goed te noemen. Helaas was het niet helemaal een spontane cover, aangezien Mark Ronson (van Amy’s “Valerie”) dit voor haar “geregeld” heeft. Wel 10 punten voor de uitvoering.

Overall was het een prima concert. Zeker op de zangkwaliteit was weinig aan te merken. De band was niet bijster indrukwekkend, maar daar gaat het in dit geval ook niet om. Wel zou ik meer geboeid raken door een concert van Amy Winehouse als Lily Allen, maar dat is persoonlijke smaak.

Als sinds 1995 is Marillion voor mij meer dan een band. Een icoon in de pop/rockwereld. Vroeger een sympho-rock-freakshow, maar tegenwoordig een enorm volwassen band met zeer diepgaande muziek en een van de weinige bands die mij tijdens een live concert echt op het puntje van m’n tenen weten te krijgen.

23 november was het dan weer zover. Vlak na de release van het nieuwe album “Happiness is the Road” komt Marillion in de 013. Één van de betere “poptempels”, naast uiteraard Paradiso, van Nederland met een geweldig geluid en niet te groot en ook niet te klein.

Het voorprogramma was dit keer niet al te veel soeps. Een beetje een slechte imitatie van Muse met een zanger die nog geen procent in de buurt komt van wat Matthew Bellamy presteert op het podium. Gemiste kans dus. Om de traditie in ere te houden krijgt het voorprogramma ook immer een mindere sound van de audiofiel, waardoor het allemaal een beetje mat klinkt. Eventjes denk ik bij mezelf “Als het dadelijk maar beter klinkt.. “, maar goed.. Na tig concerten zou ik beter moeten weten.

Na veel te lang wachten is het dan eindelijk zover. Mark Kelly komt het podium op rennen met daar achter z’n kornuiten Ian Mosley, Pete Trewavas, Steve Rothery en de singer himself, Steve Hogarth. In een bijna middeleeuws gewaad zet de zanger in met “Dreamy Street”. Geen knaller, zoals gewoonlijk, maar wel een juiste inzet van de avond. De nieuwe CD is diepgaander dan Somewhere Else was en dat laten ze direct al aan het begin zien.

“Essence” is een meesterwerkje en dat was ook een van de eerste tracks die ze live speelden. Het kwam nog niet helemaal 100% uit de verf, maar het klonk verder geweldig. Deze band is ECHT goed . Ik ben een enorme pietlut als het om muziek gaat. Geen man die opmerkt dat het hier en daar een klein beetje rammelde, maar goed… Het is ook een onwijs complex nummer.

Na een aantal tracks van de nieuwe CD, wordt er ineens een welkom uitstapje gemaakt naar een gouwe ouwe. Out of this World. Een van de meesterwerkjes die je niet iedere keer live hoort. Voorafgaand legt Steve Hogarth uit waar het nummer over gaat, wat mij nooit echt duidelijk is geworden. De volgende tekst heb ik schaamteloos gekopieerd van podiuminfo.nl

“Hij vertelt dat hij het nummer schreef over Donald Campbell’s poging het wereldsnelheidsrecord op water te verbeteren in 1966, waarbij hij tragisch om het leven kwam. Een onderzoeker hoorde van dit nummer en besloot op zoek te gaan naar het wrak van Campbell. Het werd na drie jaar gevonden en er werd alsnog een begrafenis geregeld, tijdens welke Hogarth het nummer heeft gezongen. ‘Out of this World’ is op zich al erg fraai, maar met de originele beelden, inclusief crash, wordt het leed bijna tastbaar. Het applaus is er dan ook naar. Als de band vervolgens ‘Mad’ inzet, kan de avond al bijna niet meer stuk.”

Anyway. Ik kreeg er kippenvel van en ik was vast niet de enige. Er zal vast menig traantje weggepinkt zijn bij veel mensen, maar dat is me niet opgevallen.

Remco heeft de eigenaardige gewoonte om af en toe even een sigaret te roken. Slechte gewoonte, maar ach.. Dus ik dacht er met een wat flauw nummer goed vanaf te komen en ben door de menigte geploegd (uitverkocht!) en richting de bar gelopen om wat drinken te scoren. Verder nog een t-shirtje gekocht (dat MOET!) en toen trok ik terug naar de rookruimte. Sigaret aan en hop, daar begon Marillion met “Asylum Satellite #1″. VERDORIE!! Dat is één van de beste tracks van heel het album. Hop, peuk weg en rennen!!! … Tsja.. En naar beneden lopen door de menigte blijkt een stuk ingewikkelder te zijn dan andersom, dus dat duurde een eeuwigheid. Eenmaal teruggekomen op ons stekkie was het nummer zowat klaar . Balen dus..

Uiteraard werd “Mad” ingezet van de CD Brave, wat absoluut het beste werkje is wat ze ooit geschreven hebben. Kippenvel alom en zeker als The Great Escape ook nog even gespeeld wordt. My oh my.. dit is genieten.

“Woke Up” is een nieuwe knaller en naar mijn weten ook de eerste echte single die er gaat komen, maar zeker weet ik het nog niet. Het is in ieder geval een track die in je hoofd blijft hangen en dat zou voor mij dan de eerste keer zijn dat ik ECHT denk dat het wel eens iets zou kunnen worden tussen alle pulp in de T40.

Na “The Invisible Man” en het bombastische “Neverland” was voor mij de avond al helemaal compleet. Maarrrrrrr… er is een nieuwe winnaar voor het laatste nummer. Waar voorheen “King” altijd de laatste track was, is dat nu “Happiness is the Road”, de titeltrack dus.. Wow! Zelden ben ik met zo’n goed gevoel van een concert weg gegaan.

Ja, het concert duurde lang en ja, we hebben door de sneeuw moeten baggeren om er te komen… maar dit had ik never ever willen missen.

Marillion, wederom bedankt