Je raad het nooit. Ik zit nu in het vliegtuig terug naar huis (of eigenlijk beter gezegd de binnenlandse vlucht naar Newark) terwijl ik deze blog typ. Remco ligt lekker te slapen naast me en ik probeer zo de tijd wat te doden. Aangezien het op de iPad toch een eeuwigheid duurt voor ik iets getypt heb, werkt dat dus wel

We hebben zo veel gezien nog in deze laatste dagen, terwijl het eigenlijk al het einde van de trip was. Laat ik beginnen bij Santa Cruz. Hier zijn we naartoe gegaan nadat we vertrokken uit Yosemite. Hier valt ook weinig over te melden verder. We vonden er weinig aan. Het was net of we thuis waren, dus dat is sowieso niet goed. We hebben daar wel heerlijk gegeten ‘s avonds in een Mexicaans restaurant aan de pier.

 

Volgende ochtend zijn we vroeg vertrokken naar San Francisco! We hadden het helemaal gehad na al die mijlen rijden en de weg was ook nu weer eindeloos lang. We reden verkeerd en kwamen daarna ook nog in een file terecht, pffff. Maar het was de moeite waard.

 

 

Eenmaal aangekomen hebben we onze camper geparkeerd in het Anthony Chabot Regional Park. Dit hadden we als tip gekregen en was een mooie locatie dichtbij San Francisco. Ook was dit goedkoop, zeker in vergelijking met de andere mogelijkheden. We hadden hier full hookup en het park was bovendien erg mooi. Alleen jammer dat we er zo weinig van hebben gezien, want we hebben enkel in SF vertoeft. Wat een stad!

 

 

Eenmaal aangekomen in SF bleek dat we precies op het enige juiste moment dat er was waren aangekomen. Aangezien San Francisco tegen een berg aanligt is het er normaliter altijd koud, nat en mistig. Wij daarentegen hadden STRALEND weer! De lucht was helder blauw, geen wolkje te zien en het temperatuurtje was zelfs aangenaam. Bovendien was er precies tijdens de dagen dat wij er waren (woendag t/m zaterdag) de fleetweek met een spetterende afsluitende show op zaterdag. De fleetweek is een week waarin de baai van San Francisco volstroomt met boten, schepen, yachten en marineschepen. De US Navy voert indrukwekkende vliegstuntshows uit met allerlei soorten vliegtuigen, grote en kleine. Het Amerikaans machtsvertoon

 

 

Vanuit onze campground konden we met de camper naar een nabijgelegen winkelcentrum. Daar parkeerde we onze camper en konden we met de BART (de metro) naar SF. Ja… de BART! Wat zou dat nou toch zijn? dachten wij… Wij naar de bus. “Maar mevrouw, de bus gaat niet naar San Francisco. Waarom pakt u niet de BART? Dat is toch veel makkelijker?” Ehhhhh….. Maar…… is dit dan niet de BART? lol! Dus wij rennen naar wat wel de BART was, de metro dus, maar we waren nog net op tijd! Tsss.. Wie noemt een metro nou ook een BART? Magoed…
Toen we omhoog liepen vanuit de ondergrondse metro hoorde het het stadsgesruis ons al tegemoet komen. Onze mond viel weer enigszins open; we waren in downtown San Francisco!!!
Alles suisde voorbij en een enorme menigte mensen liep ons continue voorbij. Het is goed om te weten dat we al enige tijd op jacht waren naar Apple TV’s. Deze waren ongeveer een week eerder uitgekomen en alleen nog in de US tegen een voordelige prijs te krijgen. We hadden er lucht van gekregen dat 1 van de 3 Apple stores in SF net een nieuwe lading had binnen gekregen, dus ons eerste werk was hup de taxi in jumpen en er naartoe. En yes! We hadden er 2 te pakken! We hadden een leuke taxi chauffeur en die legde alles een beetje uit.

 

We hadden nog niet gegeten en het was inmiddels al middag, dus daarna zijn we pannenkoeken gaan eten bij de IHop, welk restaurant bekend staat om zijn pannenkoeken. Ons plan was om de Golden Gate, die we in de verte al zagen schitteren, te gaan bewandelen, dus ik vroeg een medewerker om de weg. Hilariteit: deze aardige jongeman was toevallig net afgewerkt en woonde er vlakbij dus hij bood zowaar aan om ons te brengen! En ja hoor, hij heeft ons RECHT voor de deur afgezet en wilde er helemaal niets voor hebben. Gewoon een superaardige kerel waar we overigens ook een heel leuk gesprek mee hebben gevoerd. Hij gaf ons ook allerlei tips.

We hebben de Golden Gate, een megadrukke gigantische rode brug, helemaal bewandeld. We hadden een prachtig uitzicht op de skyline van San Francisco en het eiland van Alcatraz.

 

Verder hebben we geshopt en rondgekeken en genoten om ‘s avonds op tijd(!) terug te keren met de camper naar de campground, want de ingang sloot om 10 uur, haha. Ook niet zo gek als je je bedenkt dat slechts 2 personen (moeder en zoon) de hele boel runnen.

 

Op zaterdag was onze laatste dag en moesten we de camper inleveren. Dat ging allemaal prima. Ook de paar gesneuvelde dingen waren goed afgehandeld. We zouden deze dag naar Alcatraz gaan. Er was pnog maar een tijdstip beschikbaar en alles zat vol. We moesten dus wel op zaterdag, notabene de dag dat het superdruk is in SF, ook vanwege de betreffende stuntshow. Onze ferry vertrok om 12:35 uur en we moesten om 12:15 al aanwezig zijn. Dat werd haasten dus! Zeker als je je bedenkt dat Roadbear RV aan de ene kant van de baai ligt en ons hotel, waar we vliegensvlug naartoe moesten met de koffers aan de andere kant en de de ferry naar Alcatraz weer helemaal in het noorden! Oh oh…

Dus wij extra vroeg uit de veren om het allemaal te halen. Roadbear had een gratis shuttle naar ons hotel, maar die vertrok daar pas om 11:00 uur en daar konden wij niet op wachten. Met de BART zou het ruim anderhalf uur duren voor we aankomen bij het hotel en dan zouden we het ook niet halen. Enige optie was dus nog een megadure taxi (70 dollar). Wij na lang wikken en wege. Dat toch maar gedaan. Daar gingen al onze zuur uitgespaarde centjes haha. Ook bij het hotel konden we de wederom gratis shuttle niet aannemen, want dat duurde ook te lang. Iedere minuut telde. Vanuit het hotel dus maar weer met de taxi naar het dichtsbijzijnde BART station en daar misten we vervolgens net de BART door wat gekloot aan het betaalautomaat wat weer moeilijk deed. Hoezo de wet van Murphy? Onze kopzorgen waren: hoe komen we vanuit het BART station in SF vervolgens weer bij de baai voor de ferry? Het was een gekkenhuis in SF vanwege de fleetweek. Dus wij stress en ellende. Worst case scenario was dat we al dat geld om het te halen hadden weggegooid en het alsnog niet op tijd zouden halen. Maar positief blijven denken! dacht ik. We kwamen met de volgende BART aan in SF en toen was het even de koppen bij elkaar steken; hoe komen we er het snelste? We waren er tenslotte bijna…

We vonden godzijdank een coole taxi chauffeur, hele leukegast die zei: “oh don’t worry, you gonna make it in time, im gonna make sure of that.” En inderdaad… Gelukkig waren we precies op tijd.

 

Alcatraz was leuk. Helaas is veel nog in restauratie en dus nog niet toegankelijk. We hebben een audiotour gevolgd en alle verhalen van vroegere gebeurtenissen gehoord, zoals grootse ontsnappingspogingen, die er op het eiland gebeurd zijn. Dit was erg interessant en leuk om te zien. Vanaf Alcatraz hebben we kunnen genieten van de vliegtuig stuntshow boven het water. Dit zie je bij ons in Nederland helaas niet. Erg indrukwekkend. Zie de foto’s…

 

 

En daarna met de ferry terug, nog even gewinkeld, wat gegeten en vervolgens op tijd naar bed in het hotel want de volgende ochtend is het al vroeg dag…

 

 

Location:Unnamed Rd,Elizabeth,United States

Nee, we zijn niet opgegeten door een beer, verscheurd door een mountain lion, van een klif af gevallen of gaan wonen in de eekhoorngrot. We leven nog, maar hebben geen tijd gehad om te bloggen. Nu ook niet maar we zitten in de taxi om nog snel onze Alcatraz tour te doen voordat de fleetweek losbarst boven de Golden Gate. De Amerikaanse marine komt met een aantal vliegdekschepen de haven in en er wordt een grootse luchtshow gegeven waar we de oefening al van hebben gezien. Dat wordt een knaller.

We gaan proberen vanavond een overzicht te tikken van de afgelopen dagen in Santa Cruz en San Francisco wat overigens wel een prachtige stad is. In veel opzichten gelijk aan Amsterdam, al is het uitzicht hier toch echt wel veel mooier en de mensen veel aardiger.

Anyway, de vakantie zit er bijna op. We kunnen niet wachten om de kooi van de parkieten weer te verschonen .

Location:Laurel Ave,San Mateo,United States

Vandaag is onze tweede en al weer laatste dag in Yosemite national Park aangebroken, wat de highlight van onze grote USA trip is. De foto op onze
vorige blog heeft dat geloof ik al wel een heel stuk duidelijk gemaakt! Het is hier gewoonweg prachtig. Uitzichten zoals hier heb ik nog nooit gezien, alles is mega indrukwekkend. Enorme krachten van de natuur zoals watervallen, thunderstorms en windvlagen heersen over het prachtige en oh zo enorme natuurgebied.

Het weer is (helaas) sinds onze aankomst wel omgeslagen in nat en koud, zoals we het in Nederland kennen, maar dan nog net effe wat heftiger! Vorige week moest prachtig weer zijn geweest hoorden we. Wat dat betreft hebben we wel een beetje pech, maar dat laten we de pret niet drukken. We hebben tenslotte een luxe camper en zitten warm en droog. Mensen in tentjes zullen zich wat dat betreft meer in moeten spannen om het droog te houden, maar ook zij lijken er geen enkel probleem van te maken. Het is tenslotte ook de moeite waard, want het is zo mooi hier!

Het klimaat is hier, een paar honderd mijl verder, compleet anders. Enkele dagen geleden kwamen we nog uit de desert en nu zitten we in hartje bos en bergen. Mijn schrale lippen zijn ook meteen weg! We hadden graag een hike gedaan, maar dat zat er niet in vanwege het weer (jammer) en daarom zijn we opgerezen naar een van de hogere en indrukwekkende punten van de vallei, genaamd Glacier Point. We kwamen op de heenweg door dikke wolken heen en het zicht was amper 3 meter en dat op die smalle en stijle bergweggetjes met diepe afgronden is toch wel effe kicke! Vooral omdat je door de mist zelfs ook die afgronden net niet ziet, terwijl je weet dat ze er wel zijn! Aangekomen bij Glacier Point was het uitzicht prachtig! We waren even bang dat het vanwege de zware bewolking niks zou zijn, maar het was evengoed prachtig. Een hiker had ons al verteld dat het niets uitmaakte wat voor weer het zou zijn, dat het uitzicht altijd prachtig is, en dat was zo! Dus wij dik ingepakt tegen de kou en gehuld in poncho’s tegen de regen uit de camper, naar het viewpoint. Vanuit Glacier Point had je uitzicht op de grote vallei inclusief de bekende koppen van Half Dome en El Capitan (dat zijn mega bergen). Dat was dus de moeite wel waard geweest. We hebben onze ogen uitgekeken en heel wat mooie shots gemaakt!

Verder laat ik het hierbij en laat ik de foto’s voor zich spreken!

Op de terugweg was de mist gelukkig weggetrokken en waren we zo weer beneden. Vanavond gaan we lekker bij het kampvuurtje zitten en morgen vertrekken we via Fresno (waar Remco nog even langs de Fashion Fair Apple Store wil om een Apple TV te scoren) naar Santa Cruz. We hadden nog wel een dagje langer willen blijven in Yosemite, maar doen dat niet vanwege de weersomstandigheden.

Tot de volgende keer, stay tuned!

Aless

PS. Betere versies van de foto’s volgen nog.

Location:Loma Chiquita Rd,Morgan Hill,United States

Onze onderkaak vloog naar de grond toen we Yosemite National Park inreden. Het is regenachtig en de wolken hangen laag. De temperatuur rond de 22 graden en dan krijg je een uitzicht zoals deze :

Morgen meer, maar we konden jullie dit niet onthouden. Nu aan de wandel!

Zo, en daar zitten we dan. Bij een haardvuur op een oud-Engels lederen bankstelletje in een oude ‘cottage’ of lodge, zoals de Amerikanen dat noemen. We konden geen camping meer vinden in Sequoia, dus hebben we een kamer geboekt in een Lodge in het park. De Stony Creek Lodge is in 1966 gebouwd in het bos en Is nog redelijk in de oude staat. Vroeger zat er een volledig restaurant in, nu maken ze nog slechts pizza’s. Hoewel deze zeer smakelijk waren, past het totaal niet bij het beeld wat je hebt bij een lodge als deze.

Op de benedenverdieping is dus een grote ruimte met kroonluchter, open haard en oud lederen bankstel. Het personeel vertrekt rond 20:00 en laat iedereen achter in het hotel. Krankzinnig bijna, maar blijkbaar vrij normaal hier. We verbaasden ons over het feit dat er in de avond nog diverse hikers aanklopten om vervolgens van de hotelgasten te horen te krijgen “we’re closed”.. Erg vreemd, maar goed. De kamers zijn prima (al hoor ik hier continu het geluid van een ronkende generator) en alle voorzieningen zijn aanwezig. Een ontbijt is gratis en de kamerprijs is 160 dollar. Stevig aan de prijs dus, maar wel midden in het bos.

Goed, where were we… Lake Havasu was eigenlijk (afgezien van ons uitstapje naar de “Ghost Town”) het laatste blog item. Over een helse nacht gesproken.. Ten eerste was het extreem heet (rond de 42 graden overdag en rond 33 in de avond. Geen nood, we hebben een hookup, dus electriciteit en dus airco….. Laat dat ding nu een extreme takkeherrie maken, zodat je dus geen oog dicht doet… Goed… Even aanzetten, wachten en slapen dan maar. Dat gaat even goed, totdat je vervolgens weer wakker wordt van de hitte en het trucje opnieuw probeert. Met dit vaste ritueel kom je de nacht wel door, maar niet als je nacht dan ook nog eens vreed verstoord wordt door een fikse onweersbui die vervolgens de gehele nacht alsmaar door gaat. Doe me dan dat hotelletje met een ronkende generator maar .

Dag 10 was een zeeeeer lange rit direct van Lake Havasu City naar Sequoia National Park. Ook al was deze route vrijwel volledig via de snelweg, het was prachtig om te zien hoe het dorre landschap van de woestijn ingeruild werd voor een prachtig natuurlandschap met enorme landerijen van boeren en grote bossen op de bergen. Dat we dwars door een stinkstad als Bakersfield zijn gereden vergeet je snel.

In Sequoia staan de grootste bomen ter wereld, de Sequoia’s. Hoe kan het ook anders. De bossen zijn letterlijk eindeloos en er zijn mensen die al 2 weken vakantie boeken enkel om het park te kunnen zien. Het is hier dus enorm.

De eerste nacht hebben we in het zuiden overnacht. Hier op de camping aangekomen werden we al direct gewaarschuwd om absoluut geen eten buiten te laten liggen en al helemaal geen dieren te voeren. De maximale boete die hier op staat is 6 maanden cel en 7000 dollar boete. Niet mals. Het is ook duidelijk waarom. De afgelopen 5 dagen waren er namelijk al 2 beren op de camping gespot. Geen beesten om mee te sollen. Zelfs het gebruik van parfum is verboden aangezien beren hier ook op af komen.
Campings zijn hier overigens altijd prachtig onderhouden, prima voorzien met een grote tuinbank+tafel en een vuurkorf bij iedere plek. Hout mag je zelf sprokkelen en opstoken. Toiletten zijn altijd brandschoon!

Vandaag zijn we naar het noorden gegaan om daar het giant forest te bekijken. Zo’n prachtig bos zie je nergens. Ohja, een boom van 11 meter doorsnee en 2200 jaar oud ook niet.

Zo, nu slapen.. Morgen naar Yosemite National Park, wat voor velen de place to be is. Het zal me benieuwen. We vallen van de ene in de andere verbazing en Yosemite moet het helemaal zijn . Zonder reservering was het nooit gelukt. Toen we gisteren reserveerde was er nog 1 plekje over….

Welterusten en tot snel.

Location:Sequoia National Park,United States

We hebben vandaag een lange rit voor de boeg, dus we zijn naarstig op zoek naar wat interessante pitstops voor de afwisseling. Vandaag keken we op de kaart en vonden we een zeer spannende plaats om naartoe te gaan.

We kennen ze allemaal wel, we hebben er allemaal wel van gehoord of gezien in enge films: de ghost towns, de verlaten steden in het wilde westen en de woestijn…. Hier op onze route zou natuurlijk ook zoiets moeten zijn.. We zitten tenslotte in het wilde westen…

Zoiets verwacht je ongeveer als je aan een spooky ghost town denkt.. Ergens in het wilde westen, ver afgelegen tussen de bergen bevind zich “Calico Ghost Town”. Het is er zo stil dat je alleen het gesuis van de wind hoort en de hooibalen waaien droevig in het rond. Hier, tussen de oude verlaten western cafe’s trokken cowboys vroeger hun revolvers in beide handen. Mijnwerkers werkten het eelt op hun handen, met slechts behulp van stalen bijtels en jackhammers.

Zoals je ziet, zo ziet een verlaten ghost town er nu uit:

En deze mensen hebben het overleefd:

Kortom, een grote aanfluiting dus. De parkeerplaats stond vol en er waren zeker wel 10 bussen vol, met daarin velen japanners en fransen. Je kunt er zelfs kamperen, want er is een camping bij!!
Kaching $ 6 per persoon bij de ingang. $ 1 per persoon om even in de mijn te mogen kijken. (Hier is ook nog weinig van over, want overal is verlichting en het staat vol met poppen en andere meuk.) Ohja en als je even met het locomotiefje wilt alsjeblieft $ 3 per persoon. Ze weten wel hoe ze geld moeten verdienen dus. En druk dat het er was! Oh en vergeet niet alle souvenirshops, merchandise en eettentjes $$$. Kortom, grote commercie dus. De Japanners vonden het helemaal geweldig zoiets. Ze stonden overal foto’s te maken. Er was ook geen enkele Amerikaan te bekennen verder.

Toen ik aan een in kostuum en schmink gehulde medewerker vroeg wat er nou eigenlijk echt over was van het originele stadje zoals het achtergelaten was, zei ze dat dat slechts de mijn was.

Dus: alles was nep. Namaak oud, puur voor toeristen. Zonde van onze tijd dus. Snel wegwezen en verder.
We hebben wel enorm gelachen. Ik geef toe; erg clever.

Maarrr… De twee eekhoorntjes bij de uitgang waren toch wel de moeite waard geweest!

Conclusie: niet doen dus!

Grtz. Aless

Location:Kern County Korean War Veterans Memorial Hwy,East Kern,United States

Zo, dat waren me de dagjes wel zeg. Gisteren hebben we een stevige hiking trail gedaan (Kaibab trail) in de Grand Canyon. We zijn tot het tweede checkpoint gegaan (Cedar point) wat al veel meer is dan de gemiddelde ongeoefende hiker doet. Ter illustratie, je gaat zo’n 1000 voet omlaag langs een klif af. Dat is zo’n 330 meter naar beneden. Het grootste nadeel hiervan is dat je ook nog naar boven moet. Nu klinkt 330 meter niet veel, maar stel je eens een trap voor van 330 meter, dan piep je wel anders .
Je wordt echter rijkelijk beloond met alles wat de Canyon te bieden heeft. Een prachtige omgeving. Af en toe doodeng omdat je nog 1,5 km van de bodem af zit en dus een afgrond in kijkt. Overal waar je maar kan kijken wordt je dus ook gewaarschuwd om uit te kijken. Verder is het zelfs voor de meest ervaren hiker afgeraden om in een dag naar beneden en naar boven te gaan. Wij waren nog niet op 1/3, dus we kunnen dat wel beamen.

Op de weg naar boven kwamen we een leuk stel tegen uit Chicago. Dit waren behoorlijk ervaren hikers en ze hebben ons geholpen om boven te komen zonder al te veel gebroken te zijn. Blijkbaar staat zelfs de meest ervaren hiker regelmatig stil om te rusten, te drinken en ook belangrijk, te eten. De route was zo’n 90% in de zon en dat is best heftig als het buiten bijna 100 graden Fahrenheit is (37 celcius).

Vandaag hebben we iets gedaan waarvan ik nooit had verwacht dat ik dat ooit zou doen. We hebben een helicoptervlucht gedaan over de Canyon en dat was absurd, weerzinwekkend en ongelooflijk gaaf . We hebben gekozen voor de meest uitgebreide helicoptervlucht van bijna een uur. Die kostte ongeveer 240 dollar per persoon maar dat was het ook dubbel en dik waard. Waar ik altijd zit te bibberen van angst als het om vliegtuigen gaat, had ik hier totaal nergens last van. De helicopter was een splinternieuw model van Bell, geboekt via Papillon. De piloot zegt niet veel. Hij draait een bandje af terwijl je aan het vliegen bent. Nu ben ik van mening dat een piloot ook gewoon beter z’n mond kan houden en zich op z’n werk moet richten.

En ja, de Grand Canyon is zo mooi en spectaculair als ze je doen geloven op televisie. Het is ongelooflijk om dit enorme gat in de grond te zien. Het is 3x zo lang als heel Nederland dus dat moet wel indrukwekkend zijn.

Genoeg gezever. Vandaag zijn we, na de heli-vlucht om 9 uur aangereden naar Lake Havasu City. Dit stadje van 45000 inwoners (en dat is PIEPklein in USA voor een stad) is pas vroeg in de jaren 70 gesticht door een ietwat maffe Amerikaan die even wat miljoenen over had. In London was de London Bridge reeds gesloopt en deze Amerikaan heeft deze brug overgenomen en steen voor steen naar deze oase midden in de woestijn overgesleept. Een megaklus wat miljoenen gekost heeft. Verder zijn er wat hotels gebouwd en uiteindelijk is het een behoorlijke stad geworden. Diverse straten en pleinen hebben namen gekregen zoals deze in London zijn. Is het toeristisch? Jawel, maar na dagenlang in de woestijn gezeten te hebben, ben je blij met een zwembad en een mooi meer in de buurt.

We staan hier op de Campbell Cove campground, waar we full-hookup hebben en dus stroom, water, riool en internet hebben. Dan kan alles weer een beetje opladen, want de iPad gaat misschien lang mee, maar heeft veel tijd nodig om op te laden. Tot nu toe bevalt het apparaat prima voor op vakantie.

Een heel groot nadeel van Lake Havasu City is de temperatuur hier. Je zit bijna op zeeniveau (200 meter) in plaats van de 2500 meter op Bryce en het is hier dus ook enorm heet. Vandaag overdag was het 42 graden en ik (Remco) had net een rit van 4 uur achter de rug en in combinatie met de hitte zorgde dit voor een enorme hoofdpijn-aanval. 2 uur lang plat gelegen met een aantal paracetamols achter de kiezen is niet leuk, maar het is achter de rug. Aless is naar bed nu (22:00) en ik maak nog snel even m’n blog af. Buiten is het nog dik 30 graden en het koelt dus nauwelijks af. De airco in de camper maakt een gigantische herrie, dus ik vrees dat het een lange nacht gaat worden. Morgen willen we er toch weer tegen 7:00 uit. Dat is ongeveer de gemiddelde tijd die we hier opstaan. De grote route naar California gaat beginnen. Zo’n 7 uur toeren naar Sequoia National Park. Of we het gaan redden weet ik niet. Wellicht dat het een camping halverwege gaat worden. In ieder geval weg uit deze zinderende hitte…..

Location:Industrial Blvd,Lake Havasu City,United States