Remco Bressers’ Blog

Soms krijg je het op je heupen en wil je je muzikale interesses verbreden. Nadat ik een paar jaar geleden helemaal weg was van Amy Winehouse (en terecht!) stuitte ik een paar maanden geleden op een paar tracks van Lily Allen. Een jong meiske uit Engeland, welke eigenlijk ‘kunstmatig’ gebombardeerd is tot zangeres doordat vaderlief Keith Allen banden heeft in “het wereldje”. Normaal zou ik dan al direct sceptisch worden, want vaak draait dit dan ook uit op een monsterlijke act die enkel neergezet wordt om in korte tijd veel geld te verdienen aan derderangs B-hitjes op de radio. Toegegeven, met de laatste single “Fuck you” begin ik wel een beetje bang te worden dat het muzikale ingeruild gaat worden voor het grote geld, maar let’s hope not.

Er lopen op dit moment enorm veel goede zangeressen rond op deze aardkloot zoals Amy Winehouse, Maria Mena, Adel (schrijf je dat zo?), maar het wordt me even te veel van het goede en af en toe wordt het zelfs vervelend en saai. Lily Allen weet het grappig en leuk te houden.

De Melkweg in Amsterdam is een klein kl*te zaaltje, waarvan ik nooit echt onder de indruk geweest ben. Paradiso is en blijft favoriet in Amsterdam, terwijl 013 in Tilburg gewoon de absolute top in NL is. Ik was al bang dat het geluid ruk zou zijn en jawel.. het was ook zo. De dreun overstemde vrijwel alles en slechts zelden kon je echt goed horen hoe goed Lily kon zingen. Jammer, gemiste kans van de sound engineer. Zeker het eerste nummer (Everyone’s at It) had in het begin meer weg van een forse aardbeving dan een leuke track van het nieuwe album. Even later werd het al stukken beter.

Wat mij opviel was dat Lily goed bij stem was, ook al had ze blijkbaar last van d’r keel en had ze een puffer op het podium liggen. Detailtje is dan wel dat ze halverwege het concert simpelweg een sigaret opsteekt. “Om m’n keel rust te geven”. Slechte smoes naar mijn idee. Een artiest hoort niet te roken of drinken tijdens een optreden. Ach wat.. Misschien wordt ik te oud

Verder zijn enthousiaste fans natuurlijk altijd leuk, maar sommige kunnen daarin ook VEEL te ver gaan. Een stel gillende tieners achter je is in het begin grappig. Even later wat minder grappig en na een tijdje zou je ze achter het behang willen plakken, of zou je willen dat je duct-tape op zak had om die schreeuwende mondjes even heel voorzichtig maar doeltreffend dicht te tapen. Een paar keer mopperen had uiteindelijk zin. Als je dan vervolgens even laat weten aan ze dat het WEL in orde is na een tijdje, maak je ze weer helemaal blij en is iedereen weer happy. Dat is toch stukken handiger dan dat je één bonk irritatie achter je hebt staan. De opmerking die ik kreeg van ze was “We zijn toch bij een concert?!”. Euh, ja.. klopt.. maar bij een concert wil je toch enigzins kunnen luisteren naar degene die op het podium staat.. De boodschap was duidelijk . Achteraf vind ik het ook gewoon grappig.

Favorieten van de avond waren bij mij:

“Not fair”. één groot feest in de zaal
“The fear”. blijft gewoon een goed nummer. Beetje té poppy, maar zeer vermakelijk
“Smile”. De absolute favo. Meer jazz/funk wat toch mijn ding is

Minst favorieten:

“Fuck you”. Is toch meer voor de tieners die overal tegenaan willen schoppen . Wel grappig, maar niet meer dan dat.
“Everyone’s at It”. Niet omdat het een slechte track is, maar wel omdat het geluid über-ruk was.

De afsluiter was de “Womanizer” versie van Lily Allen. Origineel uiteraard van Britney (yuck!) Spears, die me niet kan boeien. Dit was daarentegen echt wel goed te noemen. Helaas was het niet helemaal een spontane cover, aangezien Mark Ronson (van Amy’s “Valerie”) dit voor haar “geregeld” heeft. Wel 10 punten voor de uitvoering.

Overall was het een prima concert. Zeker op de zangkwaliteit was weinig aan te merken. De band was niet bijster indrukwekkend, maar daar gaat het in dit geval ook niet om. Wel zou ik meer geboeid raken door een concert van Amy Winehouse als Lily Allen, maar dat is persoonlijke smaak.