Remco Bressers’ Blog

Als sinds 1995 is Marillion voor mij meer dan een band. Een icoon in de pop/rockwereld. Vroeger een sympho-rock-freakshow, maar tegenwoordig een enorm volwassen band met zeer diepgaande muziek en een van de weinige bands die mij tijdens een live concert echt op het puntje van m’n tenen weten te krijgen.

23 november was het dan weer zover. Vlak na de release van het nieuwe album “Happiness is the Road” komt Marillion in de 013. Één van de betere “poptempels”, naast uiteraard Paradiso, van Nederland met een geweldig geluid en niet te groot en ook niet te klein.

Het voorprogramma was dit keer niet al te veel soeps. Een beetje een slechte imitatie van Muse met een zanger die nog geen procent in de buurt komt van wat Matthew Bellamy presteert op het podium. Gemiste kans dus. Om de traditie in ere te houden krijgt het voorprogramma ook immer een mindere sound van de audiofiel, waardoor het allemaal een beetje mat klinkt. Eventjes denk ik bij mezelf “Als het dadelijk maar beter klinkt.. “, maar goed.. Na tig concerten zou ik beter moeten weten.

Na veel te lang wachten is het dan eindelijk zover. Mark Kelly komt het podium op rennen met daar achter z’n kornuiten Ian Mosley, Pete Trewavas, Steve Rothery en de singer himself, Steve Hogarth. In een bijna middeleeuws gewaad zet de zanger in met “Dreamy Street”. Geen knaller, zoals gewoonlijk, maar wel een juiste inzet van de avond. De nieuwe CD is diepgaander dan Somewhere Else was en dat laten ze direct al aan het begin zien.

“Essence” is een meesterwerkje en dat was ook een van de eerste tracks die ze live speelden. Het kwam nog niet helemaal 100% uit de verf, maar het klonk verder geweldig. Deze band is ECHT goed . Ik ben een enorme pietlut als het om muziek gaat. Geen man die opmerkt dat het hier en daar een klein beetje rammelde, maar goed… Het is ook een onwijs complex nummer.

Na een aantal tracks van de nieuwe CD, wordt er ineens een welkom uitstapje gemaakt naar een gouwe ouwe. Out of this World. Een van de meesterwerkjes die je niet iedere keer live hoort. Voorafgaand legt Steve Hogarth uit waar het nummer over gaat, wat mij nooit echt duidelijk is geworden. De volgende tekst heb ik schaamteloos gekopieerd van podiuminfo.nl

“Hij vertelt dat hij het nummer schreef over Donald Campbell’s poging het wereldsnelheidsrecord op water te verbeteren in 1966, waarbij hij tragisch om het leven kwam. Een onderzoeker hoorde van dit nummer en besloot op zoek te gaan naar het wrak van Campbell. Het werd na drie jaar gevonden en er werd alsnog een begrafenis geregeld, tijdens welke Hogarth het nummer heeft gezongen. ‘Out of this World’ is op zich al erg fraai, maar met de originele beelden, inclusief crash, wordt het leed bijna tastbaar. Het applaus is er dan ook naar. Als de band vervolgens ‘Mad’ inzet, kan de avond al bijna niet meer stuk.”

Anyway. Ik kreeg er kippenvel van en ik was vast niet de enige. Er zal vast menig traantje weggepinkt zijn bij veel mensen, maar dat is me niet opgevallen.

Remco heeft de eigenaardige gewoonte om af en toe even een sigaret te roken. Slechte gewoonte, maar ach.. Dus ik dacht er met een wat flauw nummer goed vanaf te komen en ben door de menigte geploegd (uitverkocht!) en richting de bar gelopen om wat drinken te scoren. Verder nog een t-shirtje gekocht (dat MOET!) en toen trok ik terug naar de rookruimte. Sigaret aan en hop, daar begon Marillion met “Asylum Satellite #1″. VERDORIE!! Dat is één van de beste tracks van heel het album. Hop, peuk weg en rennen!!! … Tsja.. En naar beneden lopen door de menigte blijkt een stuk ingewikkelder te zijn dan andersom, dus dat duurde een eeuwigheid. Eenmaal teruggekomen op ons stekkie was het nummer zowat klaar . Balen dus..

Uiteraard werd “Mad” ingezet van de CD Brave, wat absoluut het beste werkje is wat ze ooit geschreven hebben. Kippenvel alom en zeker als The Great Escape ook nog even gespeeld wordt. My oh my.. dit is genieten.

“Woke Up” is een nieuwe knaller en naar mijn weten ook de eerste echte single die er gaat komen, maar zeker weet ik het nog niet. Het is in ieder geval een track die in je hoofd blijft hangen en dat zou voor mij dan de eerste keer zijn dat ik ECHT denk dat het wel eens iets zou kunnen worden tussen alle pulp in de T40.

Na “The Invisible Man” en het bombastische “Neverland” was voor mij de avond al helemaal compleet. Maarrrrrrr… er is een nieuwe winnaar voor het laatste nummer. Waar voorheen “King” altijd de laatste track was, is dat nu “Happiness is the Road”, de titeltrack dus.. Wow! Zelden ben ik met zo’n goed gevoel van een concert weg gegaan.

Ja, het concert duurde lang en ja, we hebben door de sneeuw moeten baggeren om er te komen… maar dit had ik never ever willen missen.

Marillion, wederom bedankt