web hosting

Remco Bressers' Comfort zone

West USA 2012 – Gunnison, Colorado NM, Rocky Mountains, Denver

23
June

Howdy! De laatste blog, want morgenvroeg vertrekken we alweer richting Brussel via Toronto (CAN). De camper is ingeleverd en afgezien van de $465 die we extra bij moesten betalen voor de iets teveel gereden mijlen (2850 i.p.v. 1800) is alles vlekkeloos gegaan. Voor de laatste dagen hebben we een auto gehuurd, zodat we niet afhankelijk worden van taxi’s en ander openbaar vervoer (wat niet zo best is in de USA). Een Dodge Grand Caravan, wat een heerlijke auto is, maar belangrijker nog, er passen wel 30 koffers in (vooruit, beetje proppen dan). We zitten nu in de Days Inn vlakbij Denver Airport, zodat we morgen snel op de airport zijn. Auto inleveren en wegwezen. So far so good.

Alles lijkt goed voorbereid te zijn en om 10:15 gaan we vliegen met Air Canada. Vliegen blijft een nare bezigheid, maar je moet er wat voor over hebben om hier te komen. De (in totaal) 14 uur vliegen hebben we er graag voor over. Vanavond hebben we als afsluiter uitgebreid gegeten bij Olive Garden. Dat blijft een favoriet van ons. Ontzettend lekker (Italiaans) eten, schappelijke prijs en goede service. Ook in Denver blijkbaar. Ook de nodige jeans ingeslagen. Levi’s blijft een stuk goedkoper dan in NL. We betalen hier zo’n $45 voor een Levi’s die in NL rond de 100 Euro’s kost. De koffer volladen heeft dus zeker zin.

De afgelopen dagen hebben we zeker niet stil gezeten. Na het Utah avontuur (want dat was het), zijn we doorgereden naar het groenere Colorado. Een national park in Colorado wordt vaak vergeten en overgeslagen, namelijk Grand Canyon of the Gunnison National Park (een hele mond vol). Deze grote zwarte kloof in Colorado is wellicht de meest ontoegankelijke Canyon in de USA. Enorme verticale (zwarte) rotswanden met onderin een piepklein riviertje (zo lijkt het) de Gunnison river. Het park is relatief klein, maar prachtig. Het stikt er blijkbaar van de Mountain Lions (Cougars) waar je tegenwoordig steeds meer voor op moet passen. De dieren zijn schuw maar er gebeurd zo nu en dan wel eens een ongeluk. Zo hebben we gehoord dat vorig jaar nog een 11-jarig kind vooruitgelopen was op een wandelroute in de Rockies en gepakt is door een Mountain Lion. Helaas heeft het kind het niet overleefd. Ook zitten er zwarte beren in Gunnison, maar die zijn bij lange na niet zo gevaarlijk als Grizzly’s. De camping was weer prachtig, ook al zijn er absoluut geen voorzieningen. De toilet is een gat in de grond, maar met een camper is dat uiteraard allemaal niet belangrijk. Voor iedereen die in Colorado terecht komt, pik zeker Gunnison even mee, want het zal je verbazen.

Uiteindelijk doorgereden naar Rocky Mountain NP, en terwijl we konden genieten van het prachtige(!) landschap in Colorado hebben we halverwege de route ook het Colorado National Monument bezocht. Wederom een enorme rotspartij bovenop een berg met schitterende uitzichten over Fruita. Hier zitten Bighorn Sheep en Adelaars. De diversiteit van deze vakantie is enorm. Dit hadden we nooit verwacht. Na circa 2 uur verder te zijn, doorgereden naar Rocky Mountain NP. Voordat we de enorme Trail Ridge Road gingen berijden naar de camping, hebben we onze camper gestald aan de Stillwater Campground aan het meer in Granby. Een nachtje rustig aan, even ademhalen (lange rit achter de rug). Alle apparatuur (telefoons, ipad, laptop, camera) opladen, want eindelijk hebben we weer een keer stroom op de camping.

De volgende dag zijn we de Trail Ridge Road opgereden, welke van circa 8000 voet (2,6KM) naar 12300 voet (4,1KM) hoogte gaat. Onderin is het “normaal”, vervolgens kom je in de pre-Alpine en bovenin kom je in de Alpine tundra terecht. Buitengewoon! Al helemaal als je het uitzicht ziet. De Amerikanen hebben ontzettend veel geluk met de omgeving. Prachtige bergen met uiteraard nog sneeuw op de toppen. Rocky Mountain NP is een must voor de liefhebber. We hebben ook flink wat wandelingen achter de rug.

Na de Rockies zijn we afgedaald naar Denver. Hier is het zo’n 5000 voet in de hoogte en dat scheelt enorm in de temperatuur. Vandaag was het zo’n 30 graden buiten, terwijl het in de Rockies soms goed koud kon zijn. Met de auto zijn we vandaag naar het Museum of Nature and Science geweest. Wat een enorm museum zeg! Prachtige “diorama’s” met opgezette dieren en verzamelingen van dieren en wildlife. Tevens ook een afdeling met dinosauriërs en mummies. We hebben ons kostelijk vermaakt voor een aantal uren. De dag zonder camper is prima ingevuld.

Goed, het zit er weer op… Het lijkt allemaal zo kort geleden en toch lijkt het ook alsof we de halve wereld gezien hebben. Met zo’n 4500KM gereden is dat ook niet gek. Het was een prachtige tocht. Geen moment hebben we gedacht dat het te lang was. Slechts een tweetal dagen waren echte auto-rij-dagen waar je simpelweg 7 uur aan 1 stuk aan het rijden bent. Je moet er wat voor over hebben maar het resultaat is machtig. De USA is een land met een gigantische diversiteit aan scenery, klimaten, wildlife etc. etc. Het zijn meerdere vakanties in 1 en voorlopig kunnen we hier weer even op teren. De wensen voor de volgende trip zijn echter ook alweer vastgelegd……

Posted on by Remco

Leave a comment

West USA 2012 – Moab, Canyonlands, Dead Horse, Arches

16
June

Howdy!

Het is alweer de 15de, de tijd gaat snel. De 23ste gaat ons vliegtuig alweer via Canada naar Brussel, dus we moeten er nog even een weekje wat van maken en dat gaat vast goed komen. In Utah zijn we voorlopig even klaar en morgen vertrekken we naar Colorado, alwaar Black Canyon of the Gunnison NP op ons staat te wachten. Moab is een relatief klein stadje met circa 5000 inwoners en het leeft voornamelijk van toerisme, omdat het midden tussen Arches en Canyonlands ligt. Deze 2 National Parks liggen zo dicht op elkaar (30 mijl tussenin) en toch zijn het 2 totaal verschillende gebieden. Miljoenen jaren geleden heersten hier de Dinosauriers en stroomden er grote rivieren, waaronder de Colorado river. Uiteindelijk is er miljoenen jaren geleden een enorme aardverschuiving geweest en is het hele Colorado Plateau omhoog geklommen. Het Colorado Plateau omvat Grand Canyon, Glen Canyon, Canyonlands en nog vele andere gebieden in New-Mexico, Utah, Arizona en Nevada.

Het idee was om te overnachten in Dead Horse Point State Park op de Kayenta campground, waar je een prachtig uitzicht hebt over Canyonlands, maar dat zat al vroeg volgeboekt dus reserveren had geen enkele zin. In Moab is plek genoeg om te overnachten, maar in een natuurgebied, 40 mijl van de bewoonde wereld is veel machtiger. Dus wij doorrijden naar Canyonlands,.. 40 mijl bergop vanaf Moab en dat kost een hele sloot benzine met een 6 liter V10 motor. De tank doet zo’n 55 gallon, wat ongeveer 200 liter is. Die gaan er echter sneller doorheen als dat ik met m’n Alfa’tje met 50 liter doe. Je krijgt er wel een rijdend huis voor terug zullen we maar zeggen. Uiteindelijk zijn we in Canyonlands terechtgekomen op de Willow Flat Campground. Dit is een first-come-first-serve campground en we waren pas laat in de middag aangekomen. Ons geluk kon niet op toen we nog 1 enkele plek zonder “stub” vonden. Op dit soort campings kom je aanrijden, je kiest je plek, pakt een envelopje met daaraan een zogenaamde stub. Je vult je gegevens in op de envelop en op de stub en in de envelop prop je het geld voor de camping (tussen $10 en $20 per nacht). De stub hang je op aan het paaltje voor de campground. Een prachtig systeem, gebaseerd op goede manieren. We zagen geen stub aan het paaltje, maar in de bosjes stond wel een verlaten tentje, zonder spullen erin. Ons Nederlanders doet net alsof we het niet gezien hebben en zetten de camper op z’n plek, vullen de stub in en stoppen de envelop in de brievenbus met het geld erin. No probleem!

Rondwandelen in Canyonlands, wat een prachtige omgeving zeg. De Grand Canyon is machtig mooi vanwege z’n enorme grootsheid. Canyonlands vanwege de variatie. Ieder punt waar je gaat kijken lijkt het anders en zie je speciale dingen. Het rare is dat je een canyon ziet, met daarin nog eens een canyon en uiteindelijk wederom een kleinere canyon. Heftig om te zien en na de jeeptocht van vandaag weten we ook dat het een pokke-eind rijden is om helemaal onderin de canyons te komen. :) . Op diverse plekken in dit park zijn petroglyfen te vinden van bewoners van duizenden jaren geleden. Je zou toch verwachten dat ze een makkelijkere omgeving zouden kiezen dan in een van de meest onherbergzame gebieden van de USA.

De Mesa-Arch is zeker de moeite van het bekijken waard en de hiking trail naar Upheaval Dome is fantastisch, maar vrij heftig midden op de dag. Het is vooral veel klimwerk en met 37 graden is dat best vermoeiend. De beste tip is water, water, water! Een CamelBak is geen overbodige luxe. Een rugzak met circa 2 liter water in een zak met een drinktuit eraan. 2 liter is in de woestijn beperkt, maar een flesje water en/of Gatorade extra doet wonderen.

Gisteren zijn we naar Arches gegaan. Een relatief klein gebied, maar toch zijn er plekken binnen Arches die nog niet ontdekt zijn. Je kunt er 1000′en mijlen aan wandelroutes lopen en met de auto tientallen mijlen rijden. Het park bevat (joh!) Arches oftewel natuurlijke bruggen, waarvan we ons vooraf weinig konden voorstellen. Het is echter enorm indrukwekkend om dit te zien. Uitgesleten rots in duizenden jaren omgetoverd tot een brug, welke er morgen, volgend jaar of over duizend jaar misschien niet meer is. We hebben het grotendeels met de camper bekeken, vanwege de hitte. Bij de diverse viewpoints uitstappen, kleine stukjes lopen over steen, zand en rotsen is hier beter geschikt in plaats van 15 KM baggeren :) .

Uiteindelijk toch nog een trail gelopen van 3 mijl naar de Landscape Arch, welke in het Devils Garden gedeelte bevind. Een fantastisch eindpunt, maar (voor ons) een heftige route.

Gisteravond hebben we de Jeep opgehaald voor de trip van vandaag. Het is een Jeep Wrangler met gemodificeerd onderstel (2,5″ lift) geworden met enorme joekels van banden eronder. Het rijd op de weg voor geen meter, zwalkt alle kanten in, maar je kunt er met een gerust hart mee over keien van 80cm hoog ploegen. Na het ophalen van de Jeep hebben we wat gegeten bij McStiff’s, tsja.. what’s in a name. Enorm lekker gegeten. Op z’n Amerikaans, dus vooral veel te veel en met buikpijn naar huis maar oh oh oh wat was dat lekker.

Vanochtend dus op tour en dat was er eentje. We kregen een map met trails in Canyonlands en omstreken mee en daaruit hebben we de Shafer route gekozen. Een route van maximaal 100 mijlen (160KM), waarvan het grootste gedeelte dwars door Canyonlands heen, over rotsen, langs kliffen van 1000 voet hoog (350 meter) en hoger. Een prachtige route, ook al zit je aan het einde onder de blauwe plekken en ben je van top tot teen rood van het zand. Het zand is namelijk zo vreselijk fijn dat het overal in gaat zitten. De camera had het ook zwaar te verduren, dus die mag een schoonmaakbeurt hebben na de vakantie. Halverwege de route zijn we echter de White Rim trail gaan volgen en uiteindelijk kwamen we erachter (na zo’n 30 mijl) dat dat niet helemaal de bedoeling was. De benzine in zo’n Jeep is binnen no-time op en met knikkende knieën omgedraaid en de juiste route gevolgd. Ironisch genoeg hadden we onze GPS meegenomen om niet te verdwalen. Dat heeft ons prima geholpen, maar op de heenweg hebben we er te weinig aandacht aan besteed en zijn we dus in the middle of nowhere beland. Eind goed, al goed. We hebben het met de laatste druppels in de tank weten te redden tot Moab, waar we de Jeep weer hebben kunnen vullen met het (ook hier) kostbare goedje. Benzine kost hier nu zo’n $3,80 per gallon. Een gallon is 3,8 liter dus $1 per liter. Een dollar doet ongeveer EUR 0,80 op het moment, dus dat kost maar liefst EUR 0,80 per liter! Tot zover de sarcasme. Iedereen rijd hier vele mijlen meer dan in Nederland en tot overmaat van ramp rijdt iedereen hier minimaal in een Ford F150 of groter met dikke V6 motor en dus benzineslurpers.

Morgen.. Gunnison! Op naar Colorado waar de temperatuur behaaglijker is en het wildlife weer op ons zit te wachten in de bergen. Tot ziens!

Posted on by Remco

3 Comments

West USA 2012 – Meer Yellowstone, Idaho, Capitol Reef

14
June

Yellowstone

Toch nog even een stukje over Yellowstone.

Yellowstone is het oudste park van de verenigde staten. In 1872 tot National Park omgedoopt. William Henry Jackson heeft het gebied destijds ontdekt en wist niet wat hij zag. Het natuurgebied bevind zich bovenop een enorme magmakamer, welke zich ongeveer 2 mijl onder de grond bevind. Dit zorgt voor een gigantische hitte, welke het grondwater laat koken. Hierdoor bevinden zich talloze geizers en hotsprings op het eiland. Tot zover de historie die ik in de vorige blog niet genoemd heb.

Het aantal ingekochte mijlen voor de camper gaan we gigantisch overschrijden, aangezien we bijna 200 mijlen enkel al in dit park hebben verreden. Ja, dit park is groot(!). Hierdoor hebben we wel veel gebieden kunnen bekijken, namelijk Norris, Yellowstone Lake, Mammoth Hot Springs, Canyon, Grant Village met Old Faithful en een fors stuk van de natuur op de diverse hiking trails. Het park is echter veel te groot om in 3 dagen te kunnen bekijken.

Op de laatste dag hebben we in de Hayden Valley nog met de verrekijker (bedankt Koen en Jo-Ann!) naar wildlife gekeken en het is best uniek te noemen dat we daar een Coyote bekeken hebben die op jacht was naar de eenden die daar veel slimmer bleken dan de Coyote had verwacht.Verder waren er Elk (Wapiti) aan het

rusten na een dag hard grazen. De jongen zijn pas geboren en dus is het mannetje van het toneel verdwenen. In de avond is het voor deze dieren oppassen geblazen aangezien de wolven alweer klaar staan om op jacht te gaan. Het is prachtig om te zien hoe anders het in het wild is dan hoe we normaal gesproken naar dit soort dieren kijken (op televisie of in een dierentuin). Er gaat niets boven the real thing.

Vervolgens vertrekken we naar Salt Lake City. Een enorme rit, welke we toch zonder tussenstop gaan doen. Al met al zijn we zo’n 6 uur onderweg geweest, inclusief de benodigde lunch bij de Wendy’s. De enige fastfood keten met ECHT lekkere hamburgers :) . Niet goed voor de kilo’s, maar die klimmen we er wel weer af.

 

Idaho

Op de rit naar Salt Lake City zijn we een groot stuk door Idaho gereden. Een van de meest verlaten plekken van de USA. Er is werkelijk niets in deze staat, behalve de enorme aardappeltelers. Mijlen lang rijd je in no-mans land. Eerder hebben we al met Amerikanen gesproken over deze staat en wat er nu werkelijk te zien is. De meeste mensen reageren hetzelfde: “Idaho? There’s nothing in Idaho”. Over Montana wordt overigens hetzelfde gezegd. Afgezien van Craters of the Moon was het redelijk slaapverwekkend :) . Uiteraard weten we niet wat er zich in het westen van Idaho bevind, dus onze conclusie is niet gebaseerd op voldoende informatie.

 

Antelope Island

Salt Lake City is een enorme stad voor Nederlandse begrippen, maar zo’n 8 mijl het meer op is een eiland om even helemaal van de drukte weg te zijn. Antelope Island is een eiland met een relatief kleine camping voor +/- 25 campers. Het eiland is echter zo groot dat er behoorlijk wat wildlife aanwezig is. De bizons zitten letterlijk in je achtertuin, terwijl deze beesten toch best gevaarlijk kunnen zijn voor mensen. Verder stikt het er van de konijnen, hazen en verder in het bos zitten bobcats. Deze zijn relatief ongevaarlijk en je zult ze ook zelden treffen. De camping kost ons $13 voor een nacht en de entree voor het park is daarbij inbegrepen ($4), dus in principe zitten we daar voor $9 te camperen. Geen slechte keuze. Eerder op de dag was duidelijk geworden dat de antenne op ons dak op het punt stond om los te laten. Toch een eindje doorgereden naar Antelope. De antenne hoort met 3 poten vast te zitten en 2 poten hingen nu in de lucht te bungelen. Eerst zelf op het dak geprobeerd te komen (Remco blijft een eigenwijze vlerk), maar helaas. Al snel kwamen we erachter dat dat niet zo’n erg sterk plan zou zijn. Toch maar een ranger gebeld die uiteindelijk voor ons een ladder geregeld had. Maar goed ook, want de antenne zat nog maar met 1 schroefje in het dak. Als het gevaarte van het dak was gekomen tijdens het rijden en het zal maar bij iemand z’n auto in vallen. Je bent in de USA dus dan ga je een advocaatje nodig hebben :) . De antenne “voorzichtig” van het dak af gehaald. We hebben de TV toch niet nodig. Waar wij staan is nergens ontvangst. Dat geld overigens ook voor de GSM en Internet.

 

Capitol Reef

Antelope was slechts een tussenstop, dus de volgende ochtend vroeg uit de veren (meestal rond 6:30), het standaard ochtendritueel, eten en wegwezen. Op naar de woestijn. Capitol Reef wordt de eerste stop. Langzaam maar zeker zie je de prachtige omgeving veranderen in een nog mooiere omgeving. Civilization verdwijnt en je bevind je op een gegeven moment zo goed als in no-mans-land. Ook de temperatuur loopt langzaam maar zeker op en het wordt op een gegeven moment erg duidelijk dat we ons dicht in de buurt bevinden van het Colorado Plateau. Dat omvat onderandere de Grand Canyon, Bryce Canyon, Glen Canyon, Capitol Reef en nog een aantal andere omgevingen welke allen de moeite waard zijn. First stop, Capitol Reef. We komen redelijk laat aan en waren bang dat de enige echte campground (Fruita) al vol zou zijn. Normaal gesproken wordt geadviseerd er voor 10:00 in de ochtend aanwezig te zijn. Wij waren er rond 15:30 in de middag. Toch waren er nog een paar spots beschikbaar. We zijn blij dat we in juni zijn gegaan. Al snel zit de camping wel vol en het eerste wat ons hier opviel was dat we de eerste Nederlanders tegenkwamen. En niet zo weinig ook. Blijkbaar is Utah de staat van de Nederlanders, terwijl we er in Wyoming geen enkele zijn tegen gekomen. Nederlanders herken je direct. Ze lopen relatief snel, korte broek, t-shirtje, hand-in-hand, erg gehaast (vergeleken met Amerikanen) en kortaf. De vrouw staat altijd achter de camper aanwijzingen te geven aan de man waar een Amerikaan met veel beleid z’n camper op de juiste plek manouvreert. Het verschil is enorm en het wordt een sport om Nederlanders te herkennen op enkel non-verbaal gedrag.

Capitol Reef is een ondergewaardeerd park. De camping is wellicht de mooiste die we ooit gezien hebben. Het sanitair is splinternieuw en je bevind je tussen de fruitbomen. De plekken hebben uiteraard een veel te grote ruimte voor je camper, een tuintafel en een barbeque annex vuurkorf voor in de avonduurtjes. Voor $2 mag je een pond fruit plukken, maar het fruit is op dit moment nog niet rijp genoeg. Een campingwinkeltje blijkt gehuisd te zijn in een oud huisje waar in de begin 20ste eeuw families gewoond hebben. Hier kun je verse (ja echt) appeltaart kopen en is een gedeelte ingericht als museum, inclusief een hoop stukken uit het originele huis. Dat iemand het uberhaubt in z’n hoofd haalde om hier te gaan wonen is natuurlijk raar. Later is er echter een school gebouwd, en woonden er heel wat meer families in deze regio. Sinds de jaren 60 is iedereen er echter verdwenen en is het onderdeel geworden van het park.

De hiking trail was Capitol Gorge, welke slechts 1 1/2 mijl is, maar we zijn hem 3 mijl eerder gestart, namelijk op het punt waar je met je camper door het zand zou moeten. Dat vonden we niet zo’n geslaagd idee. Op het eindpunt kon je nog verder via de trail “The Tanks”. Een korte klim van circa 150 voet en een halve mijl lopen. Toch maar doen dus. In de hitte is het al met al best heftig maar gelukkig heb je op deze hoogte veel meer zuurstof dan bijvoorbeeld in Yellowstone of Grand Teton, wat veel hoger ligt. We vonden het park dermate mooi dat we er 2 nachten gebleven zijn. Het park bevat vele mooie plekjes en trails maar helaas is het behoorlijk onbegaanbaar met een camper en zelfs met een Jeep is het soms hard te halen. Met de camper hebben we geprobeerd naar de Waterpocket Fold te rijden. Iets wat ik dolgraag wilde zien, maar vlak voor we aan het eindpunt kwamen (na een rit van 30 mijlen, bijna 50KM door het zand en bagger) zagen we de weg kort veranderen in een grote zandbak. Je moet je beseffen dat het rode zand hier net poedersuiker is, zo fijn. Na een inspectie kwam ik tot vlak onder de knieeen in het zand en besloten we dat het onverantwoord was om verder te gaan. Jammer, want het eindpunt lag nog geen 5 mijl verderop. Daar sta je dan met je dikke Ford E450 met V10 motor. Soms is brute kracht niet voldoende :) .

Vanochtend vroeg zijn we vertrokken richting Moab, waar Canyonlands en Arches zich bevinden. Hierover later meer, want deze blog is uitgebreid genoeg. Ik ben toch zeker de National Geographic niet :) .

Posted on by Remco

6 Comments

West USA 2012 – GTNP, Yellowstone, Craters of the Moon

10
June

Raften

Wat een fantastisch park is GTNP!

In Grand Teton National Park hebben we een river raft tocht gedaan over de Snake river, georganiseerd door de Grand Teton Lodge Company. Met een rubberboot over de Snake voor 10 mijl (16KM) is een ervaring op zich voor iemand die nog nooit op een raft gezeten heeft. De Snake was behoorlijk ontstuimig, maar er was voldoende mogelijkheid om het wildlife te zien. De Elk (Wapiti) waren afwezig maar een Bald Eagle op weg naar z’n nest is toch behoorlijk bijzonder. Al met al is de tocht de moeite waard, maar de ene keer spot je meer wildlife dan de andere keer. Het is geen dierentuin, dus de dieren kunnen gaan en staan waar ze maar willen. Dat dat zo is, is ons heel duidelijk geworden in Yellowstone.

In de avond zitten we bij een stel nuchtere Amerikanen een biertje te drinken. Opmerkelijk is dat veel Amerikanen afgeven op de “stupid americans”, de conservatieven en de dikzakken. Er lopen inderdaad rare figuren rond, maar stuk voor stuk is iedereen hier enorm aardig en geduldig. Dat is reden genoeg om naar de USA te gaan.

 

Grizzly in the woods

Vanuit de noordkant van GTNP op weg naar Yellowstone kwamen we onderweg een Grizzly tegen in het bos. Deze was rustig aan het sprokkelen naar voedsel en had geen boodschap aan de mensen die toch veel te dichtbij stonden. Grizzly’s zijn levensgevaarlijk en kunnen op ieder moment aanvallen als het ze niet bevalt, vandaar dat we op gepaste afstand een foto hebben kunnen schieten en weer verder gereden waren naar Yellowstone.

 

Camperen in Yellowstone

In Yellowstone hebben we een dry-camping (Norris Campground) in gedachten. Een camping midden in de natuur zonder voorzieningen als electra, riool, water etc. Zaken die je gelukkig allemaal in je camper hebt zitten, hetzij beperkt. Het is echter veel mooier dan een willekeurige camping buiten het park. Deze zogenaamde commercial campgrounds zijn allemaal keurig voorzien van alles wat je nodig hebt, maar zijn in de regel niet meer dan een stuk asfalt. Amerikanen vinden dat fantastisch, want dan hebben ze alles bij de hand. Midden in de natuur is echter veel mooier, zeker als je je beseft dat de beren, coyotes en mountain lions in je achtertuin zitten.

 

Yellowstone?

Yellowstone ligt bovenop een enorme magma-bel in de aarde, waardoor het ‘s-werelds grootste vulkanische omgeving is. Door deze magma gaat al het grondwater koken en een weg naar buiten banen. Dit zorgt voor een wereld van geizers en hot-springs. Deze kokende baden bevatten door de zwavel veel bacterien, waardoor het alle kleuren krijgt. Yellowstone is echter niet alleen beroemd om de vulkanische activiteit maar veel meer nog vanwege de omvang en diversiteit van de natuur. Op het ene moment tref je een grote uitgestrekte vlakte aan vol met Bizons, Wapiti’s, herten en in de verte een Coyote die z’n prooi (eenden) aan het besluipen is. 50 mijlen verder zit je midden in de bossen, waar de beren zitten. Zwarte beren zijn relatief ongevaarlijk en zullen vrijwel altijd vluchten voor mensen. Grizzly’s zijn echter van een ander kaliber. Verder is er de Grand Canyon of the Yellowstone. Een enorme kloof in de aarde waar de Yellowstone river doorheen voert. De wanden zijn gekleurd wat het geheel een zeer indrukwekkend aanblik geeft. Zeker zo gaaf als de “echte” Grand Canyon.

 

Trips

De eerste stop waren de Norris Geysers. Een bassin met diverse geisers en hot-springs. Overal stinkt het naar de zwavel en dus rotte eieren. In het begin even wennen, maar later wen je er snel aan. De route van zo’n 1,5 mijl is goed te doen en we gaan snel verder naar de Fairy Falls trailhead waar we een wandelroute van circa 13KM gelopen hebben met een behoorlijke klim met een fantastisch uitzicht over “Grand Prismatic”, een bont gekleurde, enorme hot-spring. De standaard wandelroute langs deze hotspring laat je bij lange na niet alles zien, vanwege de grote hoeveelheid stoom en afmeting. Op 300 voet hoogte (100m) ziet het er een stuk beter uit dus hebben we een berg(je) beklommen.

De route bracht ons uiteindelijk op een open veld uit, welke vol lag met bizons. Zeker 200 bizons met kalfjes lagen vrolijk in de zon uit te rusten van wat ze de hele dag doen (eten). De route was hiermee geblokkeerd, aangezien het heel onverstandig is tussen de bizons te lopen. Ze staan bekend als behoorlijk sjagerijnig en kunnen een mens behoorlijk bezeren. Geen goed plan dus. Uiteindelijk zijn we bij Fairy Falls aangekomen. Een leuke waterval, maar echt onder de indruk waren we niet. Je wordt een beetje verwend op den duur.

In de avond zijn we naar de “Old Faithful” wezen kijken. Een geizer waarvan ze heel goed kunnen voorspellen wanneer deze de lucht in gaat. En inderdaad, je kon er de klok op gelijk zetten. Een must-see.

 

De Canyon en bear-encounter

Gisteren zijn we de south-rim van de Canyon gaan bewandelen. Een easy-hike volgens het boekske, maar toch wel behoorlijk stevig wandelen. 8KM is niet veel, maar met constante beklimmingen wordt het toch een stuk heftiger. Dat je op 7800 voet (2,6KM) hoogte zit, maakt het er niet beter op. De lucht wordt ijl en ademen wordt lastiger. Wel loop je langs de Canyon af. Zeer indrukwekkend. Vandaag (zaterdag) hoorden we echter dat op de dag voor ons een toerist van de rand afgevallen is en 1300 voet (433 meter) naar beneden gevallen is. Deze heeft het uiteraard niet overleefd en het lichaam is met een helicopter uit de canyon gehaald. Zo wordt je meteen duidelijk dat het geen pretpark is waar je je in bevind. Al met al komen we uiteindelijk in de back-country, waar je geen toeristen meer tegenkomt en je aan je lot overgelaten wordt. Frisse angst voor wildlife maakt de route ineens een stuk spannender en dat blijkt. Na een kilometer zien we uitwerpselen van beren op het pad. Op onze hoede gaan we vrolijk verder en lopen we in het bos waar af en toe wat geborrel bovenkomt van de vulkanische activiteit. Na een paar kilometer lopen we langs een meer af en even verder hoort Aless geritsel in de bossen en ik zie een groot, bruin gevaarte achter de bosjes over de grond struinen naar eetbaar materiaal. Een tweede blik leert me dat het een Grizzly is die op minder dan 20 meter afstand van ons af staat. Veel te dichtbij dus en we volgen de regels die hiervoor gelden. We hebben geen bearspray (pepperspray) bij, dus maar hopen dat het goed gaat. We draaien ons om en lopen rustig weg. Rennen kan fataal zijn. De beer laat ons gelukkig met rust, maar we moeten het hele eind weer terug. Verder lopen is geen optie. Al met al een fantastische route die iets te vroeg afgebroken is. Een koppel uit Zwitserland wilde ook de backcountry ingaan. Deze hebben we direct verteld dat er een Grizzly zit op de route. Als dank “For potentially saving our life” hebben ze ons met hun auto teruggebracht naar de camper.

 

Craters of the Moon

Vandaag zijn we via het Westen van Yellowstone door Idaho gereden. Montana is een staat met nog geen half miljoen inwoners. Idaho is nog meer uitgestorven. Tientallen mijlen kun je rondrijden zonder enige vorm van beschaving of mensen op de weg. Zonder benzine komen te zitten is hier geen goed plan. Na 80 mijl komen we bij “Craters of the Moon” National Monument terecht. Een landschap, gevormd doordat de aarde 2000 jaar geleden opengereten is en magma aan land kwam. Bergen vulkanisch materiaal is opgestapeld en het lijkt inderdaad een maanlandschap. De wind is genadeloos vandaag en op den duur treffen we een blizzard (sneeuwstorm). Toch hebben we de heuvel maar beklommen wat achteraf ontzettend gaaf was. We waaiden bijna letterlijk de heuvel. Gelukkig hebben we goed material aan (North Face Hyvent jassen zijn onmisbaar hier) waardoor je relatief weinig last van de wind hebt (qua kou).

Nu zijn we onderweg naar Salt Lake City, om morgen verder Utah in te duiken. De woestijn in.. Yeah!

Posted on by Remco

2 Comments

West USA 2012 – De vlucht, Bear Lake en GTNP

7
June

Zo, daar zijn we dan eindelijk. Je moet er wat voor over hebben om hier terecht te komen, maar het resultaat is werkelijk fantastisch. We hebben een reis gehad vanuit Brussel naar Washington DC om via Denver naar Salt Lake City te vliegen. 2 stops dus en dat is heftig geweest. Onderweg van Washington naar Denver was er tevens onweer op de route waardoor de reis niet geheel vlekkeloos verlopen is. Gelukkig weet een ervaren piloot ons gelukkig veilig op de grond te zetten, zelfs met zware onweer en windstoten. Uiteindelijk zijn we 20 uur onderweg geweest en daar kwam nog een taxi-rit van noord Salt Lake naar het zuiden van Salt Lake City bij. Steden hier zijn een maatje groter dan back home, dus dat duurt minstens een half uur.

De eerste nacht hebben we in een Ramada Limited hotel gezeten. Een 2 sterren hotel, maar dat is in de USA al snel een zeer comfortabel hotel met alle gemakken. Voor $50 geen slechte keuze.

De camper ophalen was easy.

 

De verhuurder zat 500 meter verderop en dat hebben we dus te voet gedaan. Op naar de Wall-mart voor de nodige boodschappen. Volladen die camper en op naar Bear Lake. Een directe rit van Salt Lake City naar Grand Teton NP zou te heftig zijn voor de eerste dag en dat is niet gelogen. In totaal zou dat een rit van ongeveer 7 uur zijn en daar zit je niet op te wachten als je net aan het bekomen bent van je jet-lag. Bear Lake is een tussenstop voor ons, maar wat voor een. De camper kunnen we aan het water plaatsen op het strand en we zijn zo goed als alleen op de camping. Alle rust dus.Een prachtige omgeving en een temperatuur van rond de 30 graden overdag. Goed om bij te komen van de jet-lag. ‘s-Avonds wat vlees op het kampvuur. Voor $9 is dit by far de beste prijs/prestatieverhouding!

 

Gisteren zijn we vroeg vertrokken naar Grand Teton NP omdat de tijd beperkt is. Een lange rit, maar die is zeker de moeite waard. Op het moment dat je in Wyoming terecht komt wordt de natuur steeds groener en de bergen steeds groter. Overal zie je nog sneeuw liggen, het is tenslotte nog maar lente. Het weer is prachtig en bij aankomst in Grand Teton val je bijna van je stoel van het uitzicht. De bergen zijn grillig, de natuur is prachtig en wildlife heerst hier.

Overal waarschuwen ze voor beren in de omgeving. Dat houd ons niet tegen om stevig aan de wandel te gaan voor de eerste tocht van circa 12 KM, waarvan zo’n 300m bergop maar het resultaat is fantastisch. Jenny Lake is een geweldige omgeving en de Hidden Falls area met enorme watervallen een verrassing die je niet ziet vanaf de voet van de berg. Samen met 3 Amerikanen komen we redelijk ongeschonden van de berg af. De foto’s volgen. Het Internet op de 3G is niet zo best en dat wordt slechter naarmate we dichter bij Yellowstone komen, de volgende stop,. Al met al een fantastisch begin van deze 3 weken.

 

Posted on by Remco

Leave a comment

West USA 2012 – De dag voorafgaand

2
June

Een dag voordat je vetrekt zou eigenlijk een stressdag moeten zijn met dingen regelen, koffers pakken, vooral druk maken over wat je bent vergeten, elkaar in de weg staan, gek van jezelf worden omdat je al voor de zoveelste keer door het huis bent gaan lopen om te kijken of je niet iets ziet wat echt wel mee moet.

Niets van dat. Aless zit nog even de laatste schooldingen af te werken en ik ben vrolijk de blog aan het bijwerken en wat TV shows te downloaden zodat we in het vliegtuig wat te bekijken hebben op de iPad. Er heerst een serene rust in huis en we kunnen gewoon niet wachten tot het morgenvroeg is. Alles is goed voorbereid en we weten echt wel wat we in onze koffers moeten pakken. Zo spannend is het allemaal niet. Zeker in de USA, waar toch alles voorhanden is op het moment dat we daar zijn. Het wordt pas spannender als we in the middle of nowhere zitten… En dan nog.. wat zou nu echt onoverkomelijk zijn?

De reis gaat wederom naar de USA omdat we ons daar thuis voelen. Het land, het volk, de variatie, de cultuur. Een rustige en relaxte vakantie zit er echter niet geheel in dit jaar. We zijn voornemens flinke wandeltochten te maken en wellicht zelfs een bergje te beklimmen. Voor het simpele wandelwerk zijn we ondertussen goed getrained en voorzien van de juiste “tools”.

We starten de reis morgen vanaf 12:00 in Brussel, alwaar we vertrekken naar Washington DC (Dulles airport) aan de oostkant van de USA. Daar wachten we 4:30h om vervolgens over te stappen op een binnenlandse vlucht naar Denver en daar stappen we na een uurtje over op een mini-vliegtuig naar Salt Lake City in Utah. We komen 23:30 lokale tijd aan. Al met al een uurtje of 12 vliegen.

We zullen 1 nacht overnachten in een hotel in Draper om vervolgens direct de volgende dag de Camper op te halen. Niet zomaar een camper, want in USA hebben ze andere maatstaven als het gaat over grootheidswaanzin. Een 27 voeter waarmee we de nevenstaande route trachten te rijden. Deze route is een grove route en slechts een leidraad, want je moet toch iets plannen vooraf. Als je verder uitzoomt op de kaart van de USA zie je dat het een forse route is, maar wel een indrukwekkende..

De blog zal regelmatig aangevuld gaan worden met tekst, foto’s en wat al niet meer. We keep in touch!

Posted on by Remco

7 Comments

USA dag .. t/m 18 – Santa Cruz & San Francisco

10
October

Je raad het nooit. Ik zit nu in het vliegtuig terug naar huis (of eigenlijk beter gezegd de binnenlandse vlucht naar Newark) terwijl ik deze blog typ. Remco ligt lekker te slapen naast me en ik probeer zo de tijd wat te doden. Aangezien het op de iPad toch een eeuwigheid duurt voor ik iets getypt heb, werkt dat dus wel :)

We hebben zo veel gezien nog in deze laatste dagen, terwijl het eigenlijk al het einde van de trip was. Laat ik beginnen bij Santa Cruz. Hier zijn we naartoe gegaan nadat we vertrokken uit Yosemite. Hier valt ook weinig over te melden verder. We vonden er weinig aan. Het was net of we thuis waren, dus dat is sowieso niet goed. We hebben daar wel heerlijk gegeten ‘s avonds in een Mexicaans restaurant aan de pier.

 

Volgende ochtend zijn we vroeg vertrokken naar San Francisco! We hadden het helemaal gehad na al die mijlen rijden en de weg was ook nu weer eindeloos lang. We reden verkeerd en kwamen daarna ook nog in een file terecht, pffff. Maar het was de moeite waard.

 

 

Eenmaal aangekomen hebben we onze camper geparkeerd in het Anthony Chabot Regional Park. Dit hadden we als tip gekregen en was een mooie locatie dichtbij San Francisco. Ook was dit goedkoop, zeker in vergelijking met de andere mogelijkheden. We hadden hier full hookup en het park was bovendien erg mooi. Alleen jammer dat we er zo weinig van hebben gezien, want we hebben enkel in SF vertoeft. Wat een stad!

 

 

Eenmaal aangekomen in SF bleek dat we precies op het enige juiste moment dat er was waren aangekomen. Aangezien San Francisco tegen een berg aanligt is het er normaliter altijd koud, nat en mistig. Wij daarentegen hadden STRALEND weer! De lucht was helder blauw, geen wolkje te zien en het temperatuurtje was zelfs aangenaam. Bovendien was er precies tijdens de dagen dat wij er waren (woendag t/m zaterdag) de fleetweek met een spetterende afsluitende show op zaterdag. De fleetweek is een week waarin de baai van San Francisco volstroomt met boten, schepen, yachten en marineschepen. De US Navy voert indrukwekkende vliegstuntshows uit met allerlei soorten vliegtuigen, grote en kleine. Het Amerikaans machtsvertoon :)

 

 

Vanuit onze campground konden we met de camper naar een nabijgelegen winkelcentrum. Daar parkeerde we onze camper en konden we met de BART (de metro) naar SF. Ja… de BART! Wat zou dat nou toch zijn? dachten wij… Wij naar de bus. “Maar mevrouw, de bus gaat niet naar San Francisco. Waarom pakt u niet de BART? Dat is toch veel makkelijker?” Ehhhhh….. Maar…… is dit dan niet de BART? lol! Dus wij rennen naar wat wel de BART was, de metro dus, maar we waren nog net op tijd! :) Tsss.. Wie noemt een metro nou ook een BART? :) Magoed…
Toen we omhoog liepen vanuit de ondergrondse metro hoorde het het stadsgesruis ons al tegemoet komen. Onze mond viel weer enigszins open; we waren in downtown San Francisco!!!
Alles suisde voorbij en een enorme menigte mensen liep ons continue voorbij. Het is goed om te weten dat we al enige tijd op jacht waren naar Apple TV’s. Deze waren ongeveer een week eerder uitgekomen en alleen nog in de US tegen een voordelige prijs te krijgen. We hadden er lucht van gekregen dat 1 van de 3 Apple stores in SF net een nieuwe lading had binnen gekregen, dus ons eerste werk was hup de taxi in jumpen en er naartoe. En yes! We hadden er 2 te pakken! We hadden een leuke taxi chauffeur en die legde alles een beetje uit.

 

We hadden nog niet gegeten en het was inmiddels al middag, dus daarna zijn we pannenkoeken gaan eten bij de IHop, welk restaurant bekend staat om zijn pannenkoeken. Ons plan was om de Golden Gate, die we in de verte al zagen schitteren, te gaan bewandelen, dus ik vroeg een medewerker om de weg. Hilariteit: deze aardige jongeman was toevallig net afgewerkt en woonde er vlakbij dus hij bood zowaar aan om ons te brengen! En ja hoor, hij heeft ons RECHT voor de deur afgezet en wilde er helemaal niets voor hebben. Gewoon een superaardige kerel waar we overigens ook een heel leuk gesprek mee hebben gevoerd. Hij gaf ons ook allerlei tips.

We hebben de Golden Gate, een megadrukke gigantische rode brug, helemaal bewandeld. We hadden een prachtig uitzicht op de skyline van San Francisco en het eiland van Alcatraz.

 

Verder hebben we geshopt en rondgekeken en genoten om ‘s avonds op tijd(!) terug te keren met de camper naar de campground, want de ingang sloot om 10 uur, haha. Ook niet zo gek als je je bedenkt dat slechts 2 personen (moeder en zoon) de hele boel runnen.

 

Op zaterdag was onze laatste dag en moesten we de camper inleveren. Dat ging allemaal prima. Ook de paar gesneuvelde dingen waren goed afgehandeld. We zouden deze dag naar Alcatraz gaan. Er was pnog maar een tijdstip beschikbaar en alles zat vol. We moesten dus wel op zaterdag, notabene de dag dat het superdruk is in SF, ook vanwege de betreffende stuntshow. Onze ferry vertrok om 12:35 uur en we moesten om 12:15 al aanwezig zijn. Dat werd haasten dus! Zeker als je je bedenkt dat Roadbear RV aan de ene kant van de baai ligt en ons hotel, waar we vliegensvlug naartoe moesten met de koffers aan de andere kant en de de ferry naar Alcatraz weer helemaal in het noorden! Oh oh…

Dus wij extra vroeg uit de veren om het allemaal te halen. Roadbear had een gratis shuttle naar ons hotel, maar die vertrok daar pas om 11:00 uur en daar konden wij niet op wachten. Met de BART zou het ruim anderhalf uur duren voor we aankomen bij het hotel en dan zouden we het ook niet halen. Enige optie was dus nog een megadure taxi (70 dollar). Wij na lang wikken en wege. Dat toch maar gedaan. Daar gingen al onze zuur uitgespaarde centjes haha. Ook bij het hotel konden we de wederom gratis shuttle niet aannemen, want dat duurde ook te lang. Iedere minuut telde. Vanuit het hotel dus maar weer met de taxi naar het dichtsbijzijnde BART station en daar misten we vervolgens net de BART door wat gekloot aan het betaalautomaat wat weer moeilijk deed. Hoezo de wet van Murphy? Onze kopzorgen waren: hoe komen we vanuit het BART station in SF vervolgens weer bij de baai voor de ferry? Het was een gekkenhuis in SF vanwege de fleetweek. Dus wij stress en ellende. Worst case scenario was dat we al dat geld om het te halen hadden weggegooid en het alsnog niet op tijd zouden halen. Maar positief blijven denken! dacht ik. We kwamen met de volgende BART aan in SF en toen was het even de koppen bij elkaar steken; hoe komen we er het snelste? We waren er tenslotte bijna…

We vonden godzijdank een coole taxi chauffeur, hele leukegast die zei: “oh don’t worry, you gonna make it in time, im gonna make sure of that.” En inderdaad… Gelukkig waren we precies op tijd.

 

Alcatraz was leuk. Helaas is veel nog in restauratie en dus nog niet toegankelijk. We hebben een audiotour gevolgd en alle verhalen van vroegere gebeurtenissen gehoord, zoals grootse ontsnappingspogingen, die er op het eiland gebeurd zijn. Dit was erg interessant en leuk om te zien. Vanaf Alcatraz hebben we kunnen genieten van de vliegtuig stuntshow boven het water. Dit zie je bij ons in Nederland helaas niet. Erg indrukwekkend. Zie de foto’s…

 

 

En daarna met de ferry terug, nog even gewinkeld, wat gegeten en vervolgens op tijd naar bed in het hotel want de volgende ochtend is het al vroeg dag…

 

 

Location:Unnamed Rd,Elizabeth,United States

Posted on by Remco Bressers

Leave a comment

USA dag 17 – even een bericht vanuit San Franciso

9
October

Nee, we zijn niet opgegeten door een beer, verscheurd door een mountain lion, van een klif af gevallen of gaan wonen in de eekhoorngrot. We leven nog, maar hebben geen tijd gehad om te bloggen. Nu ook niet maar we zitten in de taxi om nog snel onze Alcatraz tour te doen voordat de fleetweek losbarst boven de Golden Gate. De Amerikaanse marine komt met een aantal vliegdekschepen de haven in en er wordt een grootse luchtshow gegeven waar we de oefening al van hebben gezien. Dat wordt een knaller.

We gaan proberen vanavond een overzicht te tikken van de afgelopen dagen in Santa Cruz en San Francisco wat overigens wel een prachtige stad is. In veel opzichten gelijk aan Amsterdam, al is het uitzicht hier toch echt wel veel mooier en de mensen veel aardiger.

Anyway, de vakantie zit er bijna op. We kunnen niet wachten om de kooi van de parkieten weer te verschonen :) .

Location:Laurel Ave,San Mateo,United States

Posted on by Remco Bressers

Leave a comment

USA dag 13 – Een regenachtig Yosemite National Park

5
October

Vandaag is onze tweede en al weer laatste dag in Yosemite national Park aangebroken, wat de highlight van onze grote USA trip is. De foto op onze
vorige blog heeft dat geloof ik al wel een heel stuk duidelijk gemaakt! Het is hier gewoonweg prachtig. Uitzichten zoals hier heb ik nog nooit gezien, alles is mega indrukwekkend. Enorme krachten van de natuur zoals watervallen, thunderstorms en windvlagen heersen over het prachtige en oh zo enorme natuurgebied.

Het weer is (helaas) sinds onze aankomst wel omgeslagen in nat en koud, zoals we het in Nederland kennen, maar dan nog net effe wat heftiger! Vorige week moest prachtig weer zijn geweest hoorden we. Wat dat betreft hebben we wel een beetje pech, maar dat laten we de pret niet drukken. We hebben tenslotte een luxe camper en zitten warm en droog. Mensen in tentjes zullen zich wat dat betreft meer in moeten spannen om het droog te houden, maar ook zij lijken er geen enkel probleem van te maken. Het is tenslotte ook de moeite waard, want het is zo mooi hier!

Het klimaat is hier, een paar honderd mijl verder, compleet anders. Enkele dagen geleden kwamen we nog uit de desert en nu zitten we in hartje bos en bergen. Mijn schrale lippen zijn ook meteen weg! We hadden graag een hike gedaan, maar dat zat er niet in vanwege het weer (jammer) en daarom zijn we opgerezen naar een van de hogere en indrukwekkende punten van de vallei, genaamd Glacier Point. We kwamen op de heenweg door dikke wolken heen en het zicht was amper 3 meter en dat op die smalle en stijle bergweggetjes met diepe afgronden is toch wel effe kicke! Vooral omdat je door de mist zelfs ook die afgronden net niet ziet, terwijl je weet dat ze er wel zijn! Aangekomen bij Glacier Point was het uitzicht prachtig! We waren even bang dat het vanwege de zware bewolking niks zou zijn, maar het was evengoed prachtig. Een hiker had ons al verteld dat het niets uitmaakte wat voor weer het zou zijn, dat het uitzicht altijd prachtig is, en dat was zo! Dus wij dik ingepakt tegen de kou en gehuld in poncho’s tegen de regen uit de camper, naar het viewpoint. Vanuit Glacier Point had je uitzicht op de grote vallei inclusief de bekende koppen van Half Dome en El Capitan (dat zijn mega bergen). Dat was dus de moeite wel waard geweest. We hebben onze ogen uitgekeken en heel wat mooie shots gemaakt!

Verder laat ik het hierbij en laat ik de foto’s voor zich spreken!

Op de terugweg was de mist gelukkig weggetrokken en waren we zo weer beneden. Vanavond gaan we lekker bij het kampvuurtje zitten en morgen vertrekken we via Fresno (waar Remco nog even langs de Fashion Fair Apple Store wil om een Apple TV te scoren) naar Santa Cruz. We hadden nog wel een dagje langer willen blijven in Yosemite, maar doen dat niet vanwege de weersomstandigheden.

Tot de volgende keer, stay tuned!

Aless

PS. Betere versies van de foto’s volgen nog.

Location:Loma Chiquita Rd,Morgan Hill,United States

Posted on by Remco Bressers

Leave a comment